Καρόλου 28, Μεταξουργείο, Αθήνα
211.210.0971
info@ethnikometopo.gr

ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ Ή ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ;

ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ Ή ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ;


MANOS ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 09 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022


Μια απάντηση στον Ν. Γ. Μιχαλολιάκο σχετικά με την τοποθέτηση του υπέρ της Ρωσίας. Ακολουθεί μία άποψη, η οποία είναι μεν υπέρ της Ουκρανίας, αλλά ξέχωρα από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τ. δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Χιόνια, αγέρες, παγετοί

Στις στέπες της Ρωσίας

Μαύρο ασημί χιτώνιο

Η πίστις της θυσίας

εθέριευε στη σκέψη των

ξεπήδαγε απ’ τα στήθια

ωσάν αγέρας λαίλαπα

η πυρωμένη αλήθεια

Μα μέσ’ απ’ τα χαρακώματα

που αίμα έχει ποτίση

μία ΕΥΡΩΠΗ ελεύθερη

θ’ αναστηθή, θ’ ανθίση».

Από την ποιητική συλλογή «Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» του Γεωργίου Μεταξά από τις εκδόσεις της Χρυσής Αυγής.

Ο Ν. Γ. Μιχαλολιάκος από τις πολλές πολιτικές πιρουέτες που έκανε ως κοινοβουλευτικό κόμμα ξέχασε την παράδοση της Χρυσής Αυγή. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες απλά θέλω να αντιγράψω το οπισθόφυλλο της παραπάνω ποιητικής συλλογής που εκδόθηκε από την Χρυσή Αυγή:

ΕΥΡΩΠΗ – ΑΣΙΑ

«Είναι παράλογο να θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι τα σύνορα μεταξύ των δύο κόσμων, της Ευρώπης και της Ασίας, αντιπροσωπεύονται από μια αλυσίδα ορίων μετρίου υψομέτρου και την οροσειρά των Ουραλίων, όχι δεν είναι αυτά. Θα ημπορούσαμε ομοίως να ορίσουμε ότι τα σύνορα μεταξύ των δύο αυτών κόσμων αντιπροσωπεύονται από ένα εκ των μεγάλων ποταμών της Ρωσίας. ΟΧΙ, γεωγραφικώς η Ασία διεισδύει εις την Ευρώπη χωρίς λύση συνέχειας.

Το ιδικόν μας καθήκον είναι να τοποθετήσουμε τα σύνορα της ΕΥΡΩΠΗΣ εκεί όπου επιθυμούμε εμείς να είναι».

Ο Ντομινίκ Βενέρ, Γάλλος εθνικιστής, ευρωπαϊστής φιλόσοφος, ακτιβιστής, βραβευμένος, από τη Γαλλική Ακαδημία, ιστορικός με εξειδίκευση στην στρατιωτική και πολιτική ιστορία από τους πλέον γνωστούς του τέλους του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος, ορίζει την Ευρώπη ως εξής:

«Η συνείδηση του ανήκειν στην Ευρώπη, της Ευρωπαϊκότητος, είναι πολύ παλαιότερη από την σύγχρονη έννοια της Ευρώπης. Είναι εμφανής στα διαδοχικά ονόματα του Ελληνισμού, του Κελτισμού, του Ρωμανισμού, της Φραγκικής Αυτοκρατορίας ή του Χριστιανισμού. Ιδωμένη ως μία πανάρχαια παράδοση, η Ευρώπη αποτελεί προϊόν μίας υπερχιλιετούς κοινωνίας πολιτισμού, της οποίας η ιδιαιτερότητα και η ενότητα πηγάζουν από τους λαούς που την αποτελούν και από μία πνευματική κληρονομία, της οποίας η υπέρτατη έκφραση είναι τα Ομηρικά Έπη».

Ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν ( 9 Σεπτεμβρίου 1855 – 9 Ιανουαρίου 1927 ) ήταν Βρετανός πολιτογραφημένος Γερμανός φυσικός επιστήμονας και συγγραφέας δημοφιλών βιβλίων επιστημονικής και πολιτικής φιλοσοφίας και υπέρμαχος των εθνικιστικών και πανγερμανικών ιδεών. Το βιβλίο του «Τα θεμέλια του 19ου αιώνος» (1899) έγινε μια από τις αναφορές των βόρειων λαών και για το πανγερμανικό κίνημα των αρχών του 20ου αιώνα, πουλώντας εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα σε πολλές γλώσσες. Τμήμα του βιβλίου του έχει δημοσιευτεί μεταφρασμένο στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής και αναφέρει τις τρεις βάσεις του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού: η Ελληνική τέχνη και φιλοσοφία, το Ρωμαϊκό Δίκαιο και η Χριστιανική Ταυτότητα. Όμως θεωρούσε ότι οι Τευτονικοί λαοί είναι οι κληρονόμοι του αυθεντικού Ευρωπαϊκού Πολιτισμού την στιγμή που αυτά ενώθηκαν πρωταρχικά στον Αυτοκρατορικό Ελληνισμό της Ρωμανίας, αυτός που μετέπειτα ονομάστηκε Βυζάντιο. Ο Βυζαντινός Ελληνισμός δεν έζησε Μεσαίωνα και όπως γράφει η Αρβελέρ «η έννοια του μεσαίωνα δεν αρμόζει στη βυζαντινή πραγματικότητα, παρά μόνο ως χρονική αναφορά σχετικά με τη Δύση». Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να χωνέψουν οι Γερμανοί Εθνικιστές που θέλουν μια Γερμανική Αυτοκρατορία (Ράιχ) και έναν Πανγερμανισμό.

Σε ένα συνέδριο Γεωπολιτικής των ουκρανών εθνικιστών του Azov καθορίστηκε ιστορικά η Ταυτότητα του Ουκρανικού Έθνους με αναφορά στους Σκανδιναβούς Βασιλιάδες Βαράγγους (πρωτοξάδελφα των Βίκινγκς) που κατέβηκαν από τον Βορρά και οργάνωσαν μια κρατική υπόσταση που γονιμοποιήθηκε όταν ήρθε σε στενή επαφή με τους Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι δεν τους έδωσαν μόνο την θρησκεία του Χριστιανισμού, αλλά και τα γράμματα, τον Πολιτισμό, τις επιστήμες, τους έδειξαν το εμπόριο, κλπ. Εδώ βλέπουμε μια πιο ορθή αντίληψη του Ευρωπαϊκού πνεύματος που έρχεται σε αντίθεση με τα Ευρασιατικά όνειρα των Σλαβομογγόλων Ασιατών.

Η πραγματική αιτία της ρωσολατρείας του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου.

Γιατί όμως ο Ν. Γ. Μιχαλολιάκος τάσσεται με την Ρωσία; Μήπως από άγνοια της ιστορίας ή συμβαίνει τίποτα άλλο; Γράφει πάλι ο Εθνικιστής διανοούμενος Βενέρ:

«Σε αντίθεση με άλλους λιγότερο αρεστούς λαούς, οι Ευρωπαίοι σπανίως έπρεπε να θέσουν το ερώτημα της Ταυτότητός τους. Τους ήταν αρκετό ότι υπήρχαν: πολυάριθμοι, ισχυροί και συχνά νικητές. Αλλά αυτό τελείωσε. Ο τρομερός «αιώνας του 1914» έθεσε τέλος στην κυριαρχία των Ευρωπαίων, οι οποίοι έκτοτε μαστίζονται από τους δαίμονες της αυτοαμφισβήτησης, μετριασμένης σε κάποιον βαθμό εν τούτοις από μία προσωρινή υλική αφθονία. Οι πρωτοστάτες της ενοποιήσεως τρέμουν από φόβο εμπρός στο ερώτημα της Ταυτότητος. Η Ταυτότητα, όμως, είναι τόσο σημαντική για μία κοινότητα όσο το ζωτικό ζήτημα των εθνικών και εδαφικών συνόρων».

Στρατηγικός στόχος της Ρωσίας σήμερα είναι η ανάκτηση και ενίσχυση της θέσης της διεθνώς. Σε αντίθεση με την εποχή της ΕΣΣΔ , η εξωτερική της πολιτική δεν στηρίζεται σε κάποια ιδεολογική πλατφόρμα ή πολιτική προτίμηση. Ο Πούτιν όπως και όλοι οι προκάτοχοί του στηρίχτηκε σε τρεις βασικούς πυλώνες: α) τον ρωσικό εθνικισμό, β) την ρωσικό αυταρχισμό και γ) την ρωσική Ορθοδοξία, η οποία διαφέρει σημαντικά και ουσιαστικά από την Ελληνορθοδοξία. Η ρωσική Ορθοδοξία ήταν από την εποχή του Τσάρου Μεγάλου Πέτρου, με τον οποίο θέλει να συγκριθεί ο Πούτιν γιατί κέρδισε εδάφη υπέρ της Ρωσίας, με την βοήθεια της ρωσικής Εκκλησίας που είχε γίνει μετά τον Πατριάρχη Νίκων ο κύριος φορέας πολιτισμικού εκρωσισμού. Ο Πατριάρχης Νίκων την εποχή του Μεγάλου Πέτρου είχε προσπαθήσει να διορθώσει τις αποκλίσεις στα ρωσικά ιερά κείμενα από τα ελληνικά πρωτότυπα, όπως και κάποιες αποκλίσεις στο ρωσικό τελετουργικό. Αυτό όμως οι Ρώσοι το εξέλαβαν σαν απόκλιση από την Παράδοσή τους και εισβολή των ελληνικών συνηθειών που μόλυναν την ρωσική Ορθοδοξία με αποτέλεσμα να γίνει σχίσμα.

Εκείνο που αγνοούν και δεν θέλουν να το δουν οι Δυτικοί είναι πως η Ρωσία είναι κράτος θεοκρατικό και στον πολιτισμό της ήταν πάντα θεοκρατική Αυτοκρατορία. Συνεπώς η Ρωσία έχει ανάγκη μιας μεσσιανικής ιδεολογίας για την ύπαρξή της. Η σημερινή μετα-κομμουνιστική Ρωσία δεν θα μπορούσε να πάρει έναν διαφορετικό δρόμο. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μεταξύ των κυρίαρχων ελίτ της είναι διαδεδομένες κάθε είδους θεωρίες συνομωσίας. Άρα δεν μπορούν να καταλάβουν την Ουκρανία που θέλει να πάρει έναν Ευρωπαϊκό δρόμο που είναι διαφορετικός από εκείνο που της είχε προδιαγράψει η ρωσική αυτοκρατορία. Έτσι στο πρόσωπο της Ουκρανίας είδαν τον Αντίχριστο και έτσι δικαιολογεί τον μέχρι θανάτου αγώνα της ρωσικής Ορθοδοξίας κατά της ουκρανικής αποστασίας. Η δε απειλή χρήσης ακόμα και πυρηνικών όπλων εκλαμβάνεται, όχι μόνο από τους Ρώσους, ως η «φωτιά της κάθαρσης, από τις αμαρτίες και την διαφθορά στην οποία έχει περιπέσει η Δύση». Αυτό υιοθετείται από την πλειοψηφία των ελλαδιτών θρησκόληπτων ακροδεξιών που θαυμάζουν τον αυταρχισμό και την ρωσική Ορθοδοξία, η οποία όπως προ είπαμε ότι είναι διαφορετική από την Ελληνορθοδοξία και ο ρωσικός Ορθοδοξισμός είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας στα χέρια της ρωσικής Αυτοκρατορίας, και είναι στρατευμένοι ασυνείδητα στον υβριδικό πόλεμο που διεξάγει ο Πούτιν (βλέπε Alexander Dugin). Τα ψηφαλάκια αυτών, που συνεχώς φθίνουν επειδή ανήκουν κατά πλειοψηφία στην Τρίτη ηλικία, ονειρεύεται ο Ν. Γ. Μιχαλολιάκος για να κάνει το πολιτικό come back στον ακροδεξιό χώρο και υποστηρίζει την Ρωσία.

Μια άγνωστη ιστορική αναδρομή!

Ας δούμε λοιπόν στην συνέχεια κάποια άγνωστα ιστορικά γεγονότα όπως τα διατυπώνει ένας Έλληνας που ζει στην περιοχή των συγκρούσεων.

«Η Ρωσία και η Μικρή Ρωσία σαν ονόματα και έννοιες εμφανίστηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα, κάτω από το καλά μελετημένο σχέδιο του Τσάρου Πέτρου Α’.

Συγκεκριμένα το 1721, το κράτος με το όνομα “Μοσχοβία” μετονομάζεται από τον Τσάρο Πέτρο Α’ σε Ρωσία.

Ο Πέτρος Α’ “σφετερίστηκε” το όνομα “Ρωσία” όταν αυτός άρχισε να σχετίζεται με την Ευρώπη. Η Ευρώπη, σαν κράτος των (Русь) – Ρως – (Ρώσων), αναγνώριζε μόνο την έκταση που περιελάμβανε μερικά σημερινά ευρωπαϊκά κράτη με κέντρο (πρωτεύουσα) το Κίεβο.

Στα κυριλλικά το αρχαίο “Κράτος των Ρως του Κιέβου”, γράφεται (Київська Русь) και προφέρεται “Κύιβσκα Ρούς” δηλ. “Κίεβο των Ρώς-Русь”.

Το “Ρους” (Русь) ή ελληνικά “Ρως-Русь” και η “Ρωσία” είναι δύο διαφορετικά ιστορικά φαινόμενα.

Το “Ρως” (Русь), με την ευρεία έννοια, είναι όλα τα ορθόδοξα πριγκιπάτα των Ρουρικιδών πριν από την εισβολή των Μογγόλων που πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 13ου αιώνα (1237-1241). Και με την, στενή έννοια, η τότε περιοχή του μέσου Δνείπερου.

“Ρωσία” είναι η ονομασία του κράτους της Μοσχοβίας από το 1721 δηλ. από τον σχηματισμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Με δύο λόγια, η “Ρωσία” είναι το κράτος που δημιουργήθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, με βάση το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, το οποίο κέρδισε την ανεξαρτησία του από τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής το 1480.

Η λέξη «Ρως» (Русь) που στα ελληνικά μεταφράζεται και «Ρωσία» είναι ελληνικής προέλευσης και είναι το όνομα που χρησιμοποιούσαν (έδωσαν) οι ξένοι για την περιοχή και τους κατοίκους του κράτους των Ρως-Русь.

Από την εποχή των ταξιδιών των Βαράγγων στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κωνσταντινούπολη το 860, οι Βυζαντινοί τους αποκαλούσαν «Ρως» (Русь), «Λαός των Ρως (Русь)».

Το “Ρως” (Русь) και το “Ουκρανία” είναι δύο ονόματα που αναφέρονται στην ίδια περιοχή αλλά σε διαφορετικές εποχές. Όπως η Γαλατία και η Γαλλία. Από ιστορική σκοπιά και DNA η σύγχρονη Ουκρανία είναι πολύ περισσότερο (Ρως – Русь) από ότι η σύγχρονη Ρωσία.

Στον 9ο και 10ο αιώνα το Κίεβο, η πρωτεύουσα της σύγχρονης Ουκρανίας, ήταν το κέντρο ενός τεράστιου κράτους της δυναστείας των Ρουρικιδών (Ρούρικ) – των Ρως (Русь), και η πέριξ αυτού γη ονομαζόταν “Γη των Ρως (Русь)”.

Μετά την κατάρρευση του κράτους των Ρως-Русь και τον μετασχηματισμό του σε πολλά πριγκιπάτα, το Κίεβο διατήρησε την ιδιότητα του ιστορικού «πρεσβύτερου» και του θρησκευτικού και πνευματικού κέντρου. Τότε ήταν που το έδαφος της σύγχρονης Ουκρανίας κατοικήθηκε από τους προγόνους των σημερινών Ουκρανών. Οι υποθέσεις ότι το «κέντρο των Ρως-Русь» «μεταφέρθηκε» από το Κίεβο έχουν απορριφθεί εδώ και πολύ καιρό από την επιστήμη (βλ.: Το συνηθισμένο σχήμα της ιστορίας των «Ρως-Русь» και το ζήτημα της ορθολογικής διάταξης της ιστορίας των Ανατολικών Σλάβων).

Η λέξη “Ουκρανία” ακούστηκε για πρώτη φορά στο Χρονικό του Κιέβου το 1187 και υποδήλωνε την περιοχή του Περεγιασλάβ που αποτελούσε μέρος της “αρχικής περιοχής των Ρως-Русь”.

Ο Πέτρος Α’ έκλεψε, εν ψυχρώ και τεχνηέντως, το όνομα “(Русь) – Ρώς – Ρωσία” και την ιστορία της Ουκρανίας, βασιζόμενος στην προφορά της ουκρανικής λέξης “Ρως – Русь” που στην ελληνική γλώσσα μεταφράζεται και προφέρεται ως “Ρωσία”.

Την εποχή εκείνη, η Μοσχοβία δεν είχε επωφεληθεί από την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό και για τον λόγο αυτό βρισκόταν έναν αιώνα πίσω στην επιστήμη και στον πολιτισμό. Έτσι ο Πέτρος Α’ αποφάσισε να καταλάβει γιατί ο λαός του υστερούσε σε σχέση με τους γείτονές του.

Το 1697- 98, ταξίδεψε μυστικά στην Ευρώπη με ψευδώνυμο και χωρίς τους αυλικούς του και εκπαιδεύτηκε στη ναυπηγική στην Ολλανδία και στην Αγγλία. Επιστρέφοντας στην χώρα του, αντέγραψε την ολλανδική σημαία, αλλάζοντας την σειρά των χρωμάτων της. Υιοθέτησε σαν σύμβολο τον δικέφαλο αετό και το κίτρινο (χρυσό) χρώμα του Βυζαντίου και τέλος άλλαξε το όνομα της Μοσχοβίας σε Ρωσία.

Έτσι, διά μέσου της ιστορίας άλλων κρατών, “κατασκεύασε” ένα καινούργιο κράτος – την Ρωσία.

Το πραγματικό κράτος των Ρώς-Русь του Κιέβου είναι η σύγχρονη Ουκρανία. Υπάρχουν παλαιά έγγραφα που σχετίζονται με περιοχές του κράτους των Ρως-Русь του Κιέβου. Όπως οι ονομασίες των ουκρανικών περιοχών Γαλικία των Ρως-Русь, Βολινία των Ρώς-Русь, Τσερνίγιβ των Ρώς-Русь, κ.λ.π. Αλλά κανένα αρχαίο έγγραφο δεν αναφέρεται στην Μοσχοβία των Ρώς-Русь ή στο Σουζντάλ των Ρώς-Русь.

Οι πραγματικοί Ρώς-Русь (Ρώσοι), μέχρι σήμερα βρίσκονται και διαβιούν στο έδαφος της Ουκρανίας και δεν μετακινήθηκαν ποτέ. Η Μόσχα (το κράτος της Μοσχοβίας) δεν είχε καμία σχέση με το κράτος των Ρως-Русь. Και υπάρχουν πολλές αναφορές σχετικά με αυτό στα διεθνή ιστορικά χρονικά.

Η Μοσχοβία άρχισε να ονομάζεται Ρωσία τον 18ο αιώνα από τον Πέτρο Α’. Εξ ου και το πατριαρχείο της ονομάστηκε “πατριαρχείο Μόσχας” και όχι “πατριαρχείο Ρωσίας”, γιατί, απλά, το 1686 δεν υπήρχε Ρωσία αλλά Μοσχοβία.

Για αυτό, επίσης, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν άφησε να απορροφηθεί η πρωτο-ιδρυθείσα ιστορική Μητρόπολη Κιέβου από την Μητρόπολη Μόσχας και αργότερα από το Πατριαρχείο Μόσχας.

Με την ιδέα της Τρίτης Ρώμης, οι τσάροι της Μόσχας άρχισαν να διεκδικούν το σύγχρονο έδαφος της Ουκρανίας, δηλαδή, το πρώτο κράτος των Ρους-Ρώς-Русь (Ρώσων).

Αφού είχαν σφετεριστεί το όνομα έπρεπε να ολοκληρώσουν την καταπάτηση καταλαμβάνοντας και την γη των Ρως-Русь. Να εξαφανιστεί το Κράτος των Ρως-Русь του Κιέβου.

Αυτό ακριβώς δίνει, σήμερα, την εξήγηση γιατί η Ρωσία έχει λυσσάξει να καταλάβει την Ουκρανία. Διότι χωρίς την Ουκρανία η ίδια απογυμνώνεται και μένει χωρίς ιστορία!

Ο Ιβάν ο Τρομερός ήταν ο πρώτος που με θράσος αποκαλούσε τον εαυτόν του (Τσάρο πασών των Ρωσιών). Όμως ο Πέτρος Α’ ήταν αυτός που μετονόμασε επίσημα την Μοσχοβία σε Ρωσία.

Το γεγονός ότι η Μοσχοβία υιοθέτησε ξεδιάντροπα αυτό το όνομα τον 18ο αιώνα και άρχισε να διεκδικεί την ιστορική κληρονομιά των κανονικών Ρώσων (Ρώς-Русь) του Κιέβου, που είχε δημιουργηθεί επτακόσια χρόνια νωρίτερα, έδωσε στον Καρλ Μαρξ το λόγο να ισχυριστεί στο έργο του: “Εκθέτοντας την διπλωματική ιστορία του 18ου αιώνα”, ότι “Η ιστορία της Μόσχας είναι ραμμένη στην ιστορία των Ρως-Русь με λευκά “νήματα”. (Παρεμπιπτόντως, αυτό το έργο του Μαρξ είναι το μόνο που δεν έχει δημοσιευτεί ποτέ στην Σοβιετική Ένωση!)

Και τέλος, ένα μικρό απόσπασμα από την επιστολή του Βολταίρου προς την Αικατερίνη Β’:

“Εμείς στην Ευρώπη αναγνωρίζουμε ένα κράτος Ρως-Русь – αυτό του Κιέβου, ο τελευταίος βασιλιάς του οποίου ήταν ο Ντανίλο Γκαλίτσκι”».

Από την Δημοκρατία των Ολιγαρχών στο νέο-φιλελεύθερο κράτος της Παγκοσμιοποίησης.

Στην Ουκρανία όπου ο γραπτός Τύπος έχει αναπτυχθεί ελάχιστα και η δύναμή του είναι ελάχιστη, όταν είσαι πλούσιος και θέλεις να έχεις επιρροή στον δημόσιο βίο πρέπει να χρηματοδοτήσεις δυό πράγματα: ένα ή περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια και ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα. Ένας από αυτούς ο Ιχόρ Κολομόσκι (επίσης μέλος της εκλεκτής φυλής), ολιγάρχης και ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού καναλιού 1+1, πρόβαλε την σειρά «ο υπηρέτης του λαού» που ήταν σεναριογράφος και πρωταγωνιστής ο νυν πρόεδρος της Ουκρανίας ρωσόφωνος Ζελένσκι. Όπως γράφουν οι δύο Γάλλοι βιογράφοι του: «Πριν γίνει υπηρέτης του λαού, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι υπήρξε υπηρέτης των ολιγαρχών, κάτι που άλλωστε του ανταπέδωσαν γενναιόδωρα, προσφέροντάς του συμβόλαια με αρκετά μηδενικά, χάρη στα οποία ο ίδιος μπόρεσε να έχει πρόσβαση στη δόξα αλλά και στο χρήμα». Και πιο κάτω «Για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η Ευρώπη δεν είναι κάτι δεδομένο, υπό την έννοια που την αντιλαμβάνονταν οι διαδηλωτές του Μαϊντάν του 2014»… «Ο Ζελένσκι , εκείνη την εποχή, δεν πολυνοιαζόταν για το Μαϊντάν, κρατώντας κρίσιμες αποστάσεις, σαν να τον σόκαραν ο ιδεαλισμός και η βίαιη κατάληξη της «Επανάστασης της Αξιοπρέπειας». «Ο ευκατάστατος και ενημερωμένος επιχειρηματίας Ζελένσκι, για μεγάλο χρονικό διάστημα, είχε στρέψει το βλέμμα του προς τη Ρωσία, η αγορά της οποίας κατέρρευσε με την έναρξη του πολέμου»… «Ο Ζελένσκι έχει, επίσης, αδυναμία στην Τουρκία, στην οποία το Kvartal 95 (η εταιρεία του Ζελένσκι) διοργάνωνε κάθε καλοκαίρι φεστιβάλ χιούμορ. Ως πρόεδρος, ανάπτυξε πολιτικές, οικονομικές και στρατηγικές σχέσεις με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος έχει γίνει πλέον εκατομμυριούχος χάρη στα συμβόλαια με το 1+1, η Ευρώπη είναι η έπαυλή του με τα 15 δωμάτια στο Φόρτε ντέι Μάρμι της Τοσκάνης, όπου γείτονές του είναι οι Ρώσοι ολιγάρχες Ρομάν Αμπράμοβιτς και Όλεγκ Ντεριπάσκα ή τα διαμερίσματα στο Λονδίνο που απέκτησε η παρέα του Kvartal 95 έναντι αδρότατου τιμήματος». Γι’ αυτά τα διαμερίσματα κατηγορείται η παρέα του Ζελένσκι για φοροδιαφυγή. Άλλωστε η μεταστροφή του προς την Ουάσιγκτον έφερε στην επιφάνεια το σκάνδαλο με τον γιο του προέδρου της Αμερικής Χάντερ Μπάιντεν που ως μέλος του ΔΣ της μεγαλύτερης εταιρείας φυσικού αερίου της Ουκρανίας δεν πάτησε ποτέ εκεί τσεπώνοντας παχυλές αμοιβές, μαζί με εκδηλώσεις όπως αυτή που έγινε τον Οκτώβριο του 2019 στην Μαριούπολη από την «Re:Think», μια διεθνή οργάνωση που έκανε ένα συνέδριο στον Καναδά προάγοντας την παιδοφιλία.

Ο Ζελένσκι ανήλθε στην εξουσία το 2019 ακολουθώντας τα χνάρια μιας γενιάς νεοφιλελεύθερων πολιτικών όπως ο Τζάστιν Τριντό που κρυβόταν από τους Καναδούς αντιεμβολιαστές φορτηγατζήδες ή ο θεατρίνος Εμανουέλ Μακρόν τον οποίο θαυμάζει. Η θεωρία του στην μετασοβιετική καπιταλιστική κοινωνία είναι μια μορφή φιλελευθερισμού προσαρμοσμένου στα πρώην σοβιετικά κράτη ο «ελευθερισμός». Τυχαίο το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς λέξη βρίσκουμε και στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Ελευθερισμός λοιπόν για λιγότερο κράτος, περισσότερη ψηφιακή τεχνολογία και προώθηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ. Η φωτογράφιση που έκανε στο καταναλωτικό περιοδικό VOGUE είναι σημειολογική και έδειξε με αυτόν τον τρόπο ότι πρόθεσή του είναι η Ουκρανία να προσχωρήσει στην νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και οι Ουκρανοί ολιγάρχες να γίνουν καθώς πρέπει καπιταλιστές όπως στην Δύση.

Οι Ουκρανοί Εθνικιστές, πριν τον πόλεμο, τον κατηγορούσαν ότι θέλει να προκαλέσει το γέλιο σε βάρος της ουκρανικής κοινωνίας, προκειμένου να γίνει αρεστός σε μεγάλες εξωτερικές αγορές, όπως αυτή της Ρωσίας. Γι’ αυτό εξάλλου είχε ειρωνευτεί το Χολοντομόρ, τον τεχνητό λιμό και στον οποίο πέθαναν από πείνα 7 εκατομμύρια Ουκρανοί την εποχή του Στάλιν. Σίγουρα με την στάση του στον πόλεμο έχει πείσει πολλούς για το θάρρος του, αλλά αυτό θέλει και η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών: αντίσταση στην ρωσική εισβολή και ανάκτηση των εδαφών της Πατρίδας τους!

Ο ιδεολογικός διανοούμενος του Ουκρανικού Εθνικισμού Ντμίτρο Ντόντσοφ έγραφε: «Οι εβραίοι είναι παράσιτα που θα έπρεπε να διαχωρίζονται από τους Ουκρανούς. Οι εβραίοι πρέπει να απομονωθούν πολιτισμικά και πολιτικά. Πρέπει να εναντιωθούμε στην αναγκαστική αφομοίωση των εβραίων.

Ζήτω η Ουκρανία χωρίς εβραίους, Πολωνούς και Γερμανούς, οι Πολωνοί πίσω από τον ποταμό Σαν, οι Γερμανοί στο Βερολίνο και οι εβραίοι στην αγχόνη. Οι εβραίοι είναι υπηρέτες των μπολσεβίκων και των Μοσχοβιτών ιμπεριαλιστών. Όταν ακούμε να μιλάνε για Ρώσους, Πολωνούς και εβραίους ή για όσους αντιτίθενται στο καθεστώς, πρέπει να σκεφτόμαστε: πρέπει να απελαθούν από τα εδάφη που έχουν καταλάβει, η διανόηση τους πρέπει να ξεριζωθεί, πρέπει να τους απαγορευτεί η πρόσβαση σε κυβερνητικές θέσεις, πρέπει να τους αποκλείσουμε από την παιδεία. Οι εβραίοι πρέπει να απομονωθούν, να απομακρυνθούν από κυβερνητικές θέσεις προκειμένου να αποτραπούν οι δολιοφθορές. Η αφομοίωση των εβραίων δεν είναι εφικτή».

Και ο Γιαροσλάβ Στέτσκο θεωρητικός της OUN της οποίας ήταν επικεφαλής από το 1968 έως το 1986 όταν ήταν εξόριστη δήλωνε: «Επιμένω στις θέσεις της εξάλειψης των εβραίων και στη σκοπιμότητα της μεταφοράς στην Ουκρανία των μεθόδων εξολόθρευσης των εβραίων».

Αυτές οι απόψεις των Ουκρανών Εθνικιστών διανοουμένων σχετικά με τον εβραϊσμό είναι ποινικά κολάσιμες στην Δύση, αλλά όπως γράφει η εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ:

«Όπως μάς πληροφορούν (δείτε εδώ https://tinyurl.com/5n75brbd ) οι εγκυρώτατοι «Times of Israel», την περασμένη Δευτέρα 7 Μαρτίου ο εβραϊκής καταγωγής Ουκρανός Πρόεδρος Ζελένσκυ μίλησε μέσω Zoom με τους κορυφαίους Ηγέτες του Παγκόσμιου Εβραϊσμού. Μεταφέρω επί λέξει τι αποκαλύπτει το «Times of Israel»: «Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μέσω Zoom με την Διάσκεψη των Προέδρων των Μεγάλων Αμερικανο-Εβραϊκών Οργανώσεων, ο Ζελένσκι συνέκρινε επανειλημμένα τις ρωσικές ενέργειες με αυτές των Ναζί, από πολιορκίες έως εκστρατείες βομβαρδισμών. Συνέκρινε επίσης τη ρητορική του Πούτιν κατά του ουκρανικού λαού με αυτή που χρησιμοποιούσε ο επικεφαλής προπαγανδιστής των Ναζί, Τζόζεφ Γκέμπελς»!..

Λίγο παρακάτω, το «Times of Israel» είναι ακόμα αποκαλυπτικότερο. Μεταφέρω επί λέξει στα αγγλικά (για να μη λέτε ότι τα βγάζω από το κεφάλι μου) τι είπε ο Ζελένσκυ στους Εβραίους Ηγέτες των ΗΠΑ, αναφερόμενος στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001…

«TIMES OF ISRAEL»: «Despite the fact that I’m a Ukrainian citizen with JEWISH BLOOD, I was looking at what was happening with the American people and it was as painful to me,” he said through an interpreter.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: «= Παρά το γεγονός ότι είμαι Ουκρανός πολίτης με ΕΒΡΑΪΚΟ ΑΙΜΑ, κοίταζα τι συνέβη στον Αμερικανικό Λαό και ήταν το ίδιο επώδυνο για μένα», τους είπε (σ.σ.: ο Ζελένσκυ) μέσω ενός μεταφραστού»!..

ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ; Στην συνομιλία του με τους πανίσχυρους Εβραίους Ηγέτες των κορυφαίων Αμερικανικών Οργανώσεων, ο 44χρονος Ζελένσκυ ανέφερε πως έχει ΕΒΡΑΪΚΟ ΑΙΜΑ στις φλέβες του!.. Διανοείστε να είχε πει δημοσίως κάποιος Έλληνας πολιτικός πως έχει ελληνικό αίμα στις φλέβες του; Θα του «την έπεφταν όλοι» (με πρώτους τους Δεσποτάδες της Ελλαδικής Εκκλησίας!..) ότι είναι ρατσιστικό να μιλάμε για ελληνικό αίμα, ότι η Επιστήμη έχει δικαιώσει τον Απόστολο Παύλο πως δεν υπάρχουν Φυλές, ότι όλοι οι άνθρωποι φτιαχτήκαμε «εξ ενός αίματος» και άλλες τέτοιες δικαιωματίστικες παπαριές…

Η Στήλη το είχε γράψει την περασμένη Πέμπτη και πέρασε στο «ντούκου»: Ο Ζελένσκυ ούτε εβραϊκά ξέρει, ούτε πολίτης του Ισραήλ είναι, ούτε στον Ιουδαϊσμό πιστεύει διότι είναι άθεος. Θεωρεί όμως ότι είναι 100% Εβραίος γιατί έχει Εβραϊκό DNA!.. Νομίζω ότι, κατόπιν αυτής της αποκαλύψεως, απαντήθηκε οριστικά το ερώτημα αν οι σημερινοί Εβραίοι πιστεύουν πως είναι Φυλή, πως κυλάει Εβραϊκό Αίμα στις φλέβες τους κλπ – κλπ».

Αν μετά τα πιο πάνω κάποιοι επιμένουν ότι ο Ζελένσκι είναι ο αρχηγός των Ουκρανών Εθνικιστών και του AZOV, τότε μου έρχεται στο μυαλό μια φράση του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου «Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα» (Άπειρη η γενιά των ηλιθίων).

Ο Ουκρανικός λαός βάσει διεθνών στατιστικών, στην συντριπτική του πλειοψηφία που φτάνει σήμερα γύρω στο 95% τάσσεται με την Ευρωπαϊκή προοπτική της Ουκρανίας. Αυτό θα δημιουργήσει στο άμεσο μέλλον πολιτικά προβλήματα στον Τσάρο Πούτιν μόλις οι πολίτες της Ρωσίας θα διαπιστώσουν την ποιοτική διαφορά του βιοτικού τους επιπέδου με αυτό του Ευρωπαϊκού παρόλα τα κρυμμένα προβλήματά του. Η πραγματική αιτία του πολέμου λοιπόν είναι η Ευρωπαϊκή προοπτική της Ουκρανίας και όχι η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ και την Αμερική. Αυτό φαίνεται και από τις επιπτώσεις που έχει στην Ευρώπη αυτός ο πόλεμος σε αντίθεση με την Αμερική.

Τέλος, μια αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία δεν θα σημάνει μόνο το τέλος της εισβολής για την ανασύσταση μιας πολυεθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά και την νίκη του μαχόμενου Ουκρανικού λαού και του Εθνικισμού με αιχμή του δόρατος το Azov, όπως αποχώρησε ηττημένος ο στρατός της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας από το Αφγανιστάν με νίκη εκεί όμως των Ταλιμπάν και του Ισλάμ.

 

No Comments

Add your comment

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial